Odruch scyzoryka wewnątrz spastyczności jest kolejnym refleks rozciągania, przeciwnie powoduje gorsza połowa trochę rozluźnianie niż spazm mięśni docelowych. Bodźcem na rzecz odruchu nie jest dynamiczne rozpiętość wrzeciona mięśnia, wprost przeciwnie ściskanie kurczliwy napór na receptory czuciowe ścięgna. Nacisk ten odruchowo powoduje rozluźnienie mięśnia przyczepionego do ścięgna, dodatkowo zapięcie stawu. Receptory czuciowe odruchu scyzoryka w środku spastyczności znajdują się do wnętrza organie ścięgnistym Golgiego. Większość receptorów jest w taki sposób w rzeczy samej zlokalizowanych tuż tuż połączeń mięśniowo-ścięgnistych, gdzie łączą one niewielkie kawałeczki tkanki łącznej, z odpowiadającymi im włóknami mięśniowymi. Organ ścięgnisty Golgiego jest w takim przypadku aktywowany wskroś kurczenie komórek mięśni, które ułożone są wewnątrz jednej linii (w szeregu) z receptorami. Najnowsze badania wyjaśniły, że organ ścięgnisty Golgiego jest względnie niewrażliwy na pasywne rozciąganie, wręcz przeciwnie zaczyna wystrzeliwywać impulsy nerwowe z powrotem do rdzenia kręgowego, jak zaledwie włókna mięśnia zaczynają go szarpać. Inaczej niż wewnątrz przypadku odruchu ścięgnistego, w tej okolicy przychodzące aksony czuciowe nie mają zakończeń bez owijania w bawełnę wewnątrz neuronach ruchowych, (co mogłoby zwiększyć ich działanie oraz stymulować spazm mięśniowy), lecz wciąż do wnętrza hamujących neuronach wstawkowych, które zmniejszają działanie neuronów ruchowych także tym samym powodują odprężanie się mięśnia. Jeśli stymulujecie receptor, refleks rozluźnia mięsień.